“Snelheid is geld – een veelvoorkomend aforisme uit de bedrijfskunde”.
Ik legde het boek over bedrijfsstrategie dat ik aan het lezen was opzij. Het was een hete en broeierige juli-middag. En ik had gewacht op een meesterwever met wie we regelmatig werkten. Laten we hem Meester Shifu noemen, want ik kan geen andere mens bedenken die meer op Shifu lijkt dan hij.
Uiteindelijk verscheen Shifu. Met een sjaal in zijn hand. Hij vroeg me hem te proberen. Ik deed het met tegenzin, wetende dat ik doordrenkt was van zweet.
Maar hemel, wat was dat? Zacht, zijdeachtig en bijna gewichtloos.
Shifu grijnsde. Nu gaf hij me een andere sjaal die stijf was als een cracker. Hetzelfde materiaal. Nuni Zijde. Ik was diep geïntrigeerd.
Shifu beschreef met grote trots hoe hij erin geslaagd was om generatiegeheimen van het biologisch verzachten van zijde te bewaren met behulp van "zoet smakende vruchten, fris ruikende bladeren, water met een lichte pH".
Eerlijk gezegd dacht ik dat hij het recept van een tropische cocktail beschreef. Desalniettemin.
Met mijn zeer ondernemende en net-uit-Amerika-spirit vroeg ik: "Dus waar kan ik dit materiaal krijgen?"
Shifu begon aan zijn Byzantijnse verhaal over hoe die zijde super zeldzaam is. En hij had vrouwen in een ver dorp gevraagd om zijderupsen voor hem te kweken, en de regen viel niet, en alle cocons....
"Wacht!" onderbrak ik. "Je kunt al het beschadigde spul aan mij geven, ik zal proberen er iets van te maken."
Maar Shifu ging verder met het sombere verhaal: "Helaas hebben de dorpelingen ze verbrand."
"Bedoel je dat ze, net als middeleeuwse boeren, ze allemaal verbrandden?"
"Ja."
Ik had geen woorden. Jaren gingen voorbij. Op een dag kwam een boer uit de naburige bergstaat, op een schrale scooter. Achter hem lag een grote, misvormde zak. Daarin zaten zilverwitte cocons en een boodschap dat de nabijgelegen bergstaat begonnen was ze te kweken. Shifu keek me aan en ik keek Shifu aan.
We gaven de man drankjes en overlaadden hem met applaus voor het zijn van een "ware boer". Hij glimlachte verlegen.
Ik wist hoe ik dit product wilde noemen. Na het zoeken in vele talen, vond ik het exacte woord, "Niseko" wat "een rivier die naar een klif stroomt" betekent in Anui (Japan). Want dit product kwam "stromend" naar ons toe, ondanks klimaatverandering, ondanks ontbossing, ondanks mensen die zich afwenden van dit ambacht. En alles wat wij deden, was geduldig wachten als een klif.
Ik geloof niet dat snelheid geld is buiten de formele economie. De wereld is ontworpen om de formele economie te faciliteren. Maar in de informele economie zijn het meestal geduld, doorzettingsvermogen en straatwijsheid die de weg banen door de gestructureerde, consumeristische, moderne wereld. Als de wereld maar minder geobsedeerd was door snelheid, en tijd had om te zien dat het echte leven prachtige verhalen heeft.
